Przyjechałem tu jako fotograf. Zostałem jako człowiek, który zaczyna rozumieć, że droga kształtuje bardziej niż cel.

Od ośmiu lat mieszkam w Zanzibarze. Fotografuję, jeżdżę motocyklem, obserwuję. Uczę się ciszy, cierpliwości i tego, że świat nie musi być uporządkowany według europejskich zasad.

Zanim tu trafiłem, pracowałem w różnych częściach świata — w górach, na pustyni i w dżungli. Wspinałem się na Nanga Parbat. Przemierzyłem Saharę. Spędziłem miesiące w Pakistanie. W Amazonii uczestniczyłem w dokumentowaniu pradawnych malowideł w rejonie Chiribiquete.

Te doświadczenia brzmią jak przygoda. W rzeczywistości były lekcją pokory.

Afryka mnie nie „zainspirowała”.
Afryka mnie zweryfikowała.

Afryka Dzika to zapis tej drogi — historii, które mnie ukształtowały. Nie są idealne. Nie są wygładzone. Są prawdziwe.

Piszę o pracy, o podróżach i o pytaniach, które pojawiają się, kiedy człowiek zostaje sam ze sobą na drugim końcu świata.

To nie jest blog podróżniczy.
To notatki z życia, które zmienia.