Jeden telefon nie wystarczy.

Zanzibar to nie wakacje.

Jeżeli tu mieszkasz. Na stałe.Tu się codziennie budzisz i zasypiasz. Tu kupujesz papier toaletowy i chodzisz do dentysty. To nie jest urlop. To życie.

Często mówię tym, którzy pytają, jak tu jest, że Afryka nie jest dla każdego. Szczególnie dla człowieka wychowanego w szeroko pojętym zachodnim kręgu cywilizacyjnym.

Jeżeli Twoje poczucie bezpieczeństwa i sposób funkcjonowania opiera się na strukturze, czymś solidnym i przewidywalnym, o czym nawet nie myślisz, bo „to” było zawsze, to Subsaharyjska Afryka może nie być dla Ciebie.

Tutaj funkcjonuje jeden pewnik.Nie ma żadnych pewników.

Jeżeli wychowałeś się w kraju, gdzie działa poczta, są adresy, urzędy, zasady, sklepy, prąd, paliwo na stacji, szkoły, lekarze, prawo i tysiące innych rzeczy, które po prostu są, to żyjesz w systemie, który jest dla Ciebie niewidoczny.

Twój światopogląd opiera się na zbiorze niełamanych zasad. Są tak głęboko osadzone, że nawet ich nie zauważasz.

Przyjeżdżając tutaj, musisz się tego oduczyć.

Nie po to, żeby być bardziej otwartym.Po to, żeby funkcjonować.

Około dwa lata po przeprowadzce byłem w Arush

y. Robiłem zdjęcia na ulicy. Nagle dwóch ubranych po cywilnemu mężczyzn złapało mnie za ręce, zaczęło krzyczeć i próbować zabrać aparat.

Okazali się policjantami.

Zabrano mnie na posterunek. Powiedziano mi, że jestem szpiegiem i mam poważne problemy. Była szarpanina. Zabrano aparat. Próbowano zmusić mnie do odblokowania telefonu.

Nic przyjemnego.

Będąc jeszcze pełnym zachodniej pewności siebie, zażądałem kontaktu z ambasadą. Byłem przekonany, że jeden telefon wszystko załatwi.

Okazało się, że nie.

Po krótkiej rozmowie usłyszałem, że niewiele mogą zrobić. Że muszę pamiętać, gdzie jestem. To Tanzania. Obowiązuje tu tanzańskie prawo. Oni mają władzę.

To był moment, w którym zrozumiałem, że zasady „z domu” tutaj nie działają.